Lengd uppsagnarfrests og framkvæmd uppsagnar getur verið mismunandi eftir starfstíma og starfsaldri og kjarasamningi. Sambærilegar reglur gilda annars vegar um starfsmenn ríkisins og hins vegar um starfsmenn sveitarfélaga.
Kjölur veitir félagsmönnum ráðgjöf um atvinnumissi og framkvæmd uppsagnar. Félagsmenn eru hvattir til að hafa samband við félagið og kanna rétt sinn hvort sem þeir segja sjálfir upp starfi eða er sagt upp af vinnuveitanda í sumum tilfellum á fólk rétta á rökstuðningi sem þarf að óska eftir innan 14 daga frá uppsögn atvinnurekanda.
Ábending til þeirra sem missa vinnuna: Kjölur hvetur alla sem sækja um atvinnuleysisbætur til að merkja við á umsókninni að þeir vilji greiða stéttarfélagsgjald. Tengslin við stéttarfélagið skipta sérstaklega miklu máli varðandi aðild að sjóðum félagsins, auk annarrar aðstoðar og upplýsingagjafar.
Hvað er uppsögn?
Uppsögn er tilkynning um slit á ráðningarsambandi. Starfslokin sjálf verða almennt síðar þegar uppsagnarfrestur samkvæmt ráðningarsamningi eða kjarasamningi er liðinn.
Uppsögnin sem slík breytir ekki réttarstöðu starfsmannsins í starfi. Hann heldur áunnum veikindarétti og orlofsrétti og heldur áfram að ávinna sér rétt allan þann tíma sem uppsagnarfresturinn er að líða.
Uppsagnarfrestur hjá ríki, sveitarfélögum, sjálfeignastofnunum og veitum
Uppsögn þarf að vera skrifleg og miðast við mánaðamót.
Lengd uppsagnarfrests ræðst af starfstíma og er þrír mánuðir hjá félagsmönnum sem ráðnir eru ótímabundið. Fresturinn lengist eftir 10 ára starf og við ákveðinn lífaldur 55, 60 og 63 ára.
Starfsmaður getur sjálfur sagt upp starfi sínu með þriggja mánaða fyrirvara.
Tímabundin ráðning fellur úr gildi við lok samningstíma án sérstakrar uppsagnar.
Starfslok vegna aldurs
Ríki: Að jafnaði er gert ráð fyrir að ríkisstarfsmanni sé sagt upp starfi frá og með næstu mánaðamótum eftir að hann nær 70 ára aldri. Uppsögnin skal miðast við þau mánaðamót.
Sveitarfélög: Sambærileg ákvæði eru í kjarasamningum starfsmanna sveitarfélaga og annarra skyldra samninga, en þar er ekki gert ráð fyrir sérstakri uppsögn eins og hjá ríkinu. Starfsmaður sveitarfélags lætur af starfi næstu mánaðamót eftir að hann nær 70 ára aldri, án þess að til uppsagnar komi.
Í báðum tilvikum er rétt að senda starfsmanni skriflega tilkynningu um starfslok vegna aldurs með sex mánaða fyrirvara. Þá er mikilvægt að upplýsa starfsmenn sveitarfélaga um heimild til að sækja um framlengingu ráðningar, sbr. gr. 11.1.7.2.
Framlenging ráðningar í kjarasamningi við sveitarfélögin og annarra (gr. 11.1.7.2)
Vinnuveitanda er heimilt að framlengja ráðningu eða endurráða starfsmann sem náð hefur 70 ára aldri og látið af föstu starfi skv. gr. 11.1.7.1, í sama eða annað starf, óski starfsmaður þess.
- Starfsmaður skal sækja um skriflega með a.m.k. þriggja mánaða fyrirvara.
- Svar skal berast innan mánaðar frá umsókn.
- Sé unnt að verða við óskinni gildir ráðningin í allt að tvö ár, til fyrstu mánaðamóta eftir að 72 ára aldri er náð — nema annar hvor aðili segi ráðningunni upp með þriggja mánaða fyrirvara.
Ástæða uppsagnar — málefnaleg sjónarmið
Óheimilt er að segja starfsmanni upp án málefnalegra ástæðna. Uppsögn skal vera skrifleg og miðast við mánaðamót, og óski starfsmaður þess skal veita honum skriflegan rökstuðning.
Hvað telst málefnalegt?
Matskennd ákvörðun verður að byggja á málefnalegum sjónarmiðum. Hér er um að ræða eina af óskráðum meginreglum stjórnsýsluréttarins sem dómstólar hafa mótað regluna um málefnalega stjórnsýslu, öðru nafni réttmætisregluna. Samkvæmt henni ber stjórnvöldum ávallt að taka matskenndar ákvarðanir á grundvelli málefnalegra sjónarmiða, og þau sjónarmið verða jafnframt að vera lögmæt.
Við mat á því hvað telst málefnalegt þykir rétt að líta til athugasemda með 21. gr. starfsmannalaga. Þar kemur fram að meta verði hvert tilfelli heildstætt og að túlka beri ákvæðið rúmt.
Þrjú þrep við undirbúning matskenndrar ákvörðunar
Greining. Fyrst er greint hvaða sjónarmið teljist málefnaleg og þar með lögmæt.
Mat á sjónarmiðum. Hér koma meðal annars matsreglur til skoðunar, en þær segja til um:
- Hvaða sjónarmið skuli lögð til grundvallar við matið,
- Hvenær heimilt sé að takmarka eða afnema matið,
- Stundum er um vægi sjónarmiða, það er á hvaða sjónarmið skuli leggja áherslu við matið.
Efni ákvörðunar.
Sumar stjórnvaldsákvarðanir eru eingöngu matskenndar um það hvort þær verði teknar. Aðrar eru matskenndar um það hvert efni þeirra eigi að vera. Þegar ákvarðanir af síðarnefndu tegundinni eru teknar geta jafnræðisreglan, meðalhófsreglan og fleiri reglur sett bönd á hvert efni ákvörðunarinnar má vera.
Rökstuðningur fyrir uppsögn
Starfsmenn ríkis, sveitarfélaga og sjálfeignastofnana eiga samkvæmt 21. gr. stjórnsýslulögum rétt á að krefjast skriflegs rökstuðnings fyrir uppsögn. Uppsögn telst stjórnvaldsákvörðun og því gilda stjórnsýslulög um töku slíkrar ákvörðunar hjá ríki og sveitarfélögum.
- Beiðni um rökstuðning skal borin fram innan 14 daga frá því að tilkynning um uppsögn barst.
- Atvinnurekandi skal svara henni innan 14 daga frá því að beiðnin barst.
Efni rökstuðnings 22. gr. stjórnsýslulaga
Í rökstuðningi skal vísað til þeirra réttarreglna sem ákvörðunin byggist á. Byggist ákvörðunin að hluta á mati skulu þau meginsjónarmið sem voru ráðandi við matið koma fram. Sé ástæða til skal jafnframt rekja í stuttu máli þær upplýsingar um málsatvik sem höfðu verulega þýðingu við úrlausn málsins.
Stjórnsýslulög nr. 37/1993
Opinberir vinnuveitendur eru stjórnvöld. Þegar teknar eru íþyngjandi ákvarðanir um starfsmann — svo sem áminning, uppsögn eða frávikning — gilda því reglur stjórnsýsluréttar:
- Réttmætisreglan — ákvörðun verður að byggja á málefnalegum sjónarmiðum
- Rannsóknarreglan — málið skal upplýst áður en ákvörðun er tekin
- Andmælaréttur — starfsmaður á rétt á að tjá sig áður en ákveðið er
- Meðalhófsreglan — ekki má ganga lengra en nauðsyn krefur
- Jafnræðisreglan — sambærileg mál skulu fá sambærilega meðferð
- Réttur til rökstuðnings — beiðni skal berast innan 14 daga, svar innan 14 daga
Dæmi um það sem hægt er að óska eftir
Sé ástæða uppsagnar rakin til skipulagsbreytinga, hagræðingar eða niðurlagningar stöðu má til dæmis óska eftir upplýsingum um:
- Hvort þau verkefni sem starfsmaðurinn sinnti hafi dregist saman eða lagst af,
- Hvort fram hafi farið mat á hæfni starfsmannsins samanborið við aðra starfsmenn sem eftir eru á vinnustaðnum og sinna nú þeim verkefnum sem hann sinnti áður,
- Afrit af þeim gögnum sem urðu til við undirbúning og töku ákvörðunar um uppsögn.
Uppsögn á tímabundnum samningi
Tímabundnum ráðningarsamningi verður ekki sagt upp á samningstímabilinu nema sérstaklega hafi verið um það samið.
Tímabundnir samningar eru þess eðlis að þeir hafa ákveðinn gildistíma og starfið líður undir lok við lok samningstímans, án þess að atvinnurekandi þurfi að tilkynna sérstaklega um starfslok. Hafi ekki með sannanlegum hætti verið samið um heimild til uppsagnar er slík uppsögn óheimil.
Dómur Hæstaréttar nr. 483/1998
Málið varðaði starfsmann sem hóf störf í apríl 1997 en hætti fyrirvaralaust samkvæmt ákvörðun atvinnurekanda í október sama ár og fékk aðeins einn mánuð greiddan í uppsagnarfrest. Starfsmaðurinn byggði á því að hann hefði verið ráðinn tímabundið án gagnkvæms uppsagnarfrests og ætti því rétt til launa út samningstímann, til 1. febrúar 1998.
Hæstiréttur taldi að þar sem atvinnurekandinn hefði gert ráðningarsamninginn yrði hann að bera hallann af óskýrri framsetningu — bæði var merkt við fastráðningu og lokadagsetning ráðningar tilgreind. Niðurstaðan varð sú að atvinnurekanda hefði verið óheimilt að segja upp samningnum fyrir lok ráðningartímans, og starfsmaðurinn átti rétt til launa fram að 1. febrúar 1998.
Uppsögn á reynslutíma
Við nýráðningar gildir almennt sú regla á vinnumarkaði að fyrstu mánuðirnir teljist til reynslutíma.
Reynslutíminn er hugsaður fyrir atvinnurekanda til að „máta“ starfsmann — og öfugt. Á tímabilinu geta báðir aðilar gert upp við sig hvort hinn uppfylli þær kröfur sem gerðar eru, og hvort rétt sé að ótímabundin ráðning taki við að reynslutíma loknum. Hafa skal í huga þá meginreglu að almennt skal ráða starfsfólk ótímabundið.
Á reynslutíma getur hvor aðili um sig sagt upp ráðningarsamningi með samningsbundnum uppsagnarfresti.
Uppsögn í veikindum
Veikindaréttur fellur niður við starfslok hvort sem starfsmaður segir sjálfur upp eða honum er sagt upp störfum.
Veikindi hefjast eftir uppsögn: Hafi starfsmanni borist uppsögn með venjulegum uppsagnarfresti og hann veikist eftir það, á hann ekki rétt til launagreiðslna lengur en til loka ráðningartímans.
Veikindi hefjast fyrir uppsögn: Hafi veikindi borið að höndum áður en til uppsagnar kom, heldur starfsmaðurinn veikindarétti sínum þar til hann er vinnufær á ný eða rétturinn er tæmdur.
Síðarnefnda reglan byggir á því meginsjónarmiði að atvinnurekanda eigi ekki að vera unnt að skerða veikindaréttindi starfsmanna sinna með uppsögn úr starfi.
Vinna á uppsagnarfresti
Starfsmaður á rétt á að vinna sín venjubundnu störf út uppsagnarfrestinn.
Óski starfsmaður eftir að hætta strax þarf hann að ná um það samkomulagi við vinnuveitanda. Krefjist vinnuveitandi vinnuframlags á uppsagnarfresti ber starfsmanni að vinna frestinn út. Krefjist vinnuveitandi hins vegar þess að starfsmaður hætti strax, ber honum að greiða laun út uppsagnarfrestinn.
Uppsagnarfrestur og orlof
Óski starfsmaður eftir að taka orlof á uppsagnarfresti þarf hann að ná um það samkomulagi við atvinnurekanda.
Atvinnurekandi getur ekki gert kröfu um að starfsmaður taki orlof út á uppsagnarfresti — sú ósk getur eingöngu komið frá starfsmanni.
Uppgjör við starfslok
Atvinnurekanda ber skylda til að greiða áunnið ógreitt orlof í lok uppsagnarfrests. Uppsagnarfresturinn á að nýtast starfsmanni til að leita sér að nýrri vinnu.
Eigi starfsmaður rétt á persónuuppbótum — desemberuppbót og orlofsuppbót — ber atvinnurekanda að greiða þær í samræmi við starfstíma og starfshlutfall á árinu. Við starfslok eru persónuuppbætur ýmist greiddar á sama tíma og önnur laun eru gerð upp, eða á þeim tíma sem uppbæturnar hefðu verið greiddar út ef ekki hefði komið til starfsloka.
Fyrirvaralaus frávikning
Óheimilt er að segja starfsmanni upp án málefnalegra ástæðna. Uppsögn skal vera skrifleg og miðast við mánaðamót, og óski starfsmaður þess skal veita honum skriflegan rökstuðning. í þeim rökstuðningi þarf viðkomandi vinnuveitandi að sýna fram á hvernig rannsókn hans á aðstæðum samkvæmt stjórnsýslulögum. Í tilteknum alvarlegum tilvikum ber þó að víkja starfsmanni úr starfi fyrirvaralaust:
Svipting starfsréttinda með fullnaðardómi
Starfsmanni skal víkja úr starfi fyrirvaralaust hafi hann verið sviptur með fullnaðardómi rétti til að gegna starfinu.
Hafi starfsmaður verið sviptur þeim rétti með dómi í héraði skal vinnuveitandi ákveða hvort ákvæði dómsins komi þegar til framkvæmdar eða hvort því verði frestað þar til ráðið verður hvort dóminum skuli skotið til æðra dóms, eða þar til úrlausn æðra dóms er fengin. Þetta á þó aðeins við hafi dómurinn ekki sjálfur að geyma ákvæði um þetta atriði.
Játning á refsiverðri háttsemi
Starfsmanni skal einnig víkja úr starfi fyrirvaralaust hafi hann játað að hafa gerst sekur um refsiverða háttsemi sem ætla má að hefði í för með sér sviptingu réttinda skv. 68. gr. almennra hegningarlaga.
Gróft brot í starfi
Starfsmanni skal víkja úr starfi fyrirvaralaust verði hann uppvís að grófu broti í starfi, enda valdi viðvera hans á vinnustað áframhaldandi skaða fyrir starfsemina, aðra starfsmenn eða viðskiptavini.
Málsmeðferð
Fulltrúa stéttarfélags starfsmannsins skal veittur kostur á að kynna sér slík mál áður en ákvörðun er tekin. Þegar frávikning úr starfi er til skoðunar þarf jafnframt að gæta að andmælarétti starfsmannsins áður en endanleg ákvörðun er tekin.
Á meðan á slíkri málsmeðferð stendur er heimilt að afþakka vinnuframlag starfsmannsins, en starfsmaðurinn heldur þó launum sínum á meðan.